Over 16 dagen vertrek ik met de meiden op mijn droomreis naar Tanzania en Zanzibar. En ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik volop aan het genieten ben van de voorpret. Maar het tegendeel is waar. Ik zit met een bomvol hoofd en beginnende chaos in huis. Deze vakantie voelt als Operatie Tanzania. Een reis plannen met ADHD is zo simpel nog niet.
In januari boekte ik. En kon ik zo ongeveer 3 minuten genieten van de euforie. Toen sloeg de paniek toe. Echt, Pietje Paniek is er niks bij. Want met het boeken van zo’n verre reis ben je er dus niet. Er komt een bizar lange lijst van 83.262 taken bij met alle dingen die je regelen moet. En wat ik in een eerdere blog al eens schreef: voor een ander kan ik dat prima, maar voor mezelf loop ik volledig vast. Wekenlang hik ik er tegenaan om te beginnen. Fluistert er ergens een stemmetje in mijn kop, en voel ik onrust. Want ik weet ik al die dingen moet doen, maar ik ben totaal overweldigd. Klassieke ADHD freeze.
Godzijdank is er tegenwoordig een oplossing voor: AI. En omdat ik privé alles geregeld heb via Google (hoe facking irritant is het dan trouwens dat je een puber hebt die opeens op Apple over wil omdat Apple kennelijk de Levi’s 501 is van mijn tijd) betekent dat dat ik Gemini gebruik. Want die kan meteen bij mijn mail en agenda en alles. Briljant! Want in een soort vlaag van verstandsverbijstering (of juist een helder inzicht) bedenk ik de oplossing. Ik geef Gemini de opdracht om voor me uit te zoeken wat ik allemaal moet regelen, waar ik dat moet regelen en wanneer. En om dan taken aan te maken in mijn agenda – met reminders en alles zodat ik het niet vergeet. Mijn god, die opluchting dat alles in de agenda stond!! Pak.van.mijn.hart.
Alles geregeld, niks vergeten qua planning. Next step: lijstjes maken van de dingen die ik kopen moet. Lijstjes van wat ik inpakken moet. Lijstje van wat ik niet vergeten mag. Overal een lijstje voor. Want hé mijn ADHD gaat zo lekker op lijstjes, dat mijn leven van lijstjes aan elkaar hangt. In drie categorieën: lijstjes, reminders én lijstjes waarop staat welke reminders ik nog op een lijstje moet zetten 
.
Inmiddels zijn de vaccinaties gehaald, de gele boekjes binnen en mijn bankrekening een stuk leger. Want als je denkt dat je er bent als je die dure reis betaald hebt, dan think again. Van het geld dat je kwijt bent voor vaccinaties en visums kun je gewoon een maand kamperen met je eigen tent of twee weken een luxe glamping boeken. Meine Gute wat een geld.
En wat een gedoe! De visums voor de meiden, die lopen wel soepeltjes door denk ik. Duurt ‘maar’ 12 dagen voor het geregeld is. Ik wilde het zelf doen in plaats van via een gespecialiseerd bedrijf. Want hoe moeilijk kan het zijn? Online een formuliertje invullen? Makkelijk 150 euro besparen door het zelf te doen!
Nou…
Ik kan je vertellen dat nadat de website 3x gecrasht was en ik de aanvraag voor de vierde keer moest doen, ik heeeel snel naar dat gespecialiseerde bedrijf rende. Wat een ellende joh. En nou zit ik nog met geknepen billen want voor dat visum moet je een foto aanleveren van je paspoort, én een pasfoto die niet dezelfde mag zijn als je paspoort foto. En ja nu heb ik dus stress. Want mijn paspoort is van vier jaar geleden, een maand voor mijn maagverkleining. 40 kg minder en ik zie er toch wel wat anders uit. Ik heb het laten checken en ik zou mijn paspoort gewoon moeten kunnen gebruiken. Maar ja. Mijn hoofd is nu bang dat mijn aanvraag geweigerd wordt omdat ik tóch niet genoeg meer op de foto van 2022 lijk, ik op het laatste moment nog een nieuw paspoort moet fixen en pas op Zanzibar mijn visum regelen kan (wéér 50 dollar naar de nuk) en ik dus niet bepaald relaxed vertrekken kan. ERROR. ERROR. ERROR. Waarom ik in februari samen met Gemini niet bepaald heb dat ik beter geen risico kon nemen en een nieuw paspoort zou kopen is me een raadsel! Of nou ja, toch niet. Ons bin zuunig he? En een nieuw paspoort is duur.
Ondertussen is het dus nog 16 dagen voor vertrek en begint mijn huis inmiddels de tekenen te vertonen van “reis is aanstaande”. Op de keukentafel liggen namelijk de aankopen die ik vanmiddag bij de apotheek deed toen ik de recepten bracht voor de malariapillen (nog eens bijna 100 euro per persoon…..). Daarnaast ligt de beach-tennis set die we gisteren kochten. Weer ergens anders liggen de knalgele vaccinatieboekjes te wachten. Op mijn slaapkamer liggen al essentials klaar die ik absoluut niet vergeten mag en ik dus voor de zekerheid maar nieuw gekocht heb. De ORS en Deet liggen ook al weken klaar en vorige week kocht ik de dm leeg in Kleve, dus ik ben voorbereid!
Overal waar ik kijk liggen kleine stukjes vakantievoorbereiding. Voor een ander vast chaos. Maar hé voor mij, op mijn manier is het soort van onder controle.
Hoe mensen de dag voor ze op vakantie gaan hun koffer kunnen inpakken is mij dus echt een raadsel. Ik krijg spontane uitslag van het idee dat ik dan iets vergeten ben en het niet meer kan halen omdat de winkels dicht zijn. Bij mij ligt die koffer dus al een paar dagen van tevoren klaar. Nog geen 16 dagen, dat niet, maar een dag of 4 toch zeker. Heel eerlijk: het liefste zou ik nu al inpakken. Omdat het me rust geeft. En tijd voor de ‘oh nee, shit, heb ik dat wel in huis?’ Wat eigenlijk niet zou moeten, want volgens mij zijn mijn Gemini-lijstjes aardig uitgebreid….
En weet je wat nou het erge is, als ik dan straks in een jeep zit op die Serengeti, of in het bushcamp naar de sterren zit te kijken (ik kan nú al niet wachten) dan weet ik zeker dat ik met een flinke dosis zelfspot terugdenk aan het moment dat ik deze blog zat te tikken. “Waar maakte ik me ook al weer zo druk om? Oh ja. Mijn paspoort.”
