Er is nogal wat gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd. Mijn moeder overleed en amper een week daarna werd ik geopereerd en was ik een aantal weken uit de running om te herstellen. Gedwongen stilte. Misschien was dat wel eens goed.
Ik ben namelijk ontzettend goed in tunnelvisie. In mijn dagelijks leven is alles wel op de rit. Ik weet waar ik aan toe ben en ik leef van dag tot dag. De ene dag wonderbaarlijk goed, de andere ren ik van drama naar drama. Niet alleen bij mezelf, maar ook al het drama dat komt kijken bij het in je uppie opvoeden van twee tienerdochters. Best hectisch soms. Maar….. Ik kijk niet verder dan vandaag, morgen, deze week en misschien deze maand. Sta niet even stil om verder te kijken. Om te zien waar ik sta, wat ik wil en of dat wel matcht en of ik eigenlijk wel gelukkig ben. Tunnelvisie dus.
Toen ik zes weken thuis zat, kreeg ik alle ruimte om wél eens stil te staan en buiten de tunnel te durven kijken. En ik wist het stiekem al wel, maar ik heb het gevoel dat ik door het overlijden van mijn moeder weer eens niet-zo-subtiel met de neus op de feiten gedrukt ben. Daar moet ik wat mee, omdat ik dóór wil. Uit die tunnel en me verder ontwikkelen.
Brengt me wel op het volgende punt. Ik weet namelijk nu dus wel wat ik wil en grofweg hoe ik daar moet komen en wat ik daarvoor moet doen. Problem incoming; ik bevries. Ik moet daarvoor zoveel stappen zetten, zoveel dingen regelen dat ik vast sla. In het verleden was dat heel vaak de reden om niet aan mijn dromen te beginnen. Gewoon doordenderen in het dagelijks leven. Terwijl ik dus echt wel wilde, maar niet kon. Good old paralyse. Omdat ik letterlijk niet kán beginnen. Wat zeg ik, verleden. Ammehoela. Dat is het nu gewoon ook. Ik. zit. vast.
En daar komt dan meteen het stomme: bij of voor een ander kan ik het wél. Geldt ook zo voor klusjes in huis. Of schoonmaken. Dat kan bij mij een mega hoge drempel zijn. Zet me bij een ander in huis met een emmer en een poetsdoek en ik heb in een hyperfocus het huis weer helemaal schoon.
Als mijn vriendin een bepaald idee heeft voor laten we zeggen een nieuw bedrijf, dan heb ik in een avondje een heel marketingplan bedacht en een nieuwe WordPress-omgeving gebouwd. Of in elk geval een opzet.
Maar voor mezelf? Total freeze. Het lukt me gewoon niet. Het lastige is dat ik gewoon niet weet waardoor het komt. Als ik het bij anderen en op mijn werk uit mijn handen krijg, waarom lukt het me dan niet voor mijn eigen toekomst? Mijn plannen, mijn dromen, die studie die ik zou willen doen, mijn ik-zou-ooit-nog-zo-graag-een-boek-schrijven, mijn eigen leven basically? Tips anyone? Of biedt iemand zich vrijwillig aan om al het uitzoekwerk voor me te regelen zodat ik aan de slag kan? Kom ik bij jou iets doen waar jij zelf van in paralyse schiet.
deze blog is eerder verschenen op dedpominas.nl, hét platform voor vrouwen met ADHD.
