Ooit is nu

Ooit. Ooit schrijf ik een boek. 

Ik roep het al jaren. 

En ik roep al evenzoveel jaren dat ik dat helemaal niet kan. Ik kan heus wel schrijven; ik schrijf tenslotte al vanaf de middelbare school. Voor de schoolkrant. Daarna de jeugdpagina van de lokale krant. Radio-redactie tijdens mijn studie. Blogs. Over Robin destijds. Over daten na mijn scheiding. En nu hier, op nienke-schrijft.nl.  In eerste instantie over mijn maagverkleining. Daarna ook losse dingen erbij. Buikwandcorrectie en ADHD bijvoorbeeld. Waar ik dus ook over blog op De Dopamina's van Ilse.

Maar dat is nog steeds geen boek hè, Nienke. Klopt. 

Ik vond mezelf niet goed genoeg. Vond dat ik eerst schrijfcursussen moest doen. Dat ik niet genoeg fantasie heb voor een roman, voor fictie. In elk geval iets dat niet100% over mezelf gaat.

Maar dit jaar leerde ik belangrijke lessen. Door mijn coaching, maar ook door iemand die belangrijk voor me is. Me spiegels voorhield. En liet me inzien dat ik mezelf klein houd. Dat ik niet hoef te wachten tot ik denk dat ik goed genoeg ben. Maar dat ik alles al in huis heb om te beginnen. En gaandeweg te leren. 

Dus toen ik laatst een ingeving kreeg om te schrijven, écht te schrijven, paste ik een ADHD-techniek toe. Timer zetten op 20 minuten. Schrijven tot de timer gaat. Is het niks? Dan stoppen. Maar na 20 minuten was ik amper begonnen. En wilde ik absoluuuuut niet stoppen. Maar ja, dat heb je wel vaker he als je ADHD hebt. Eerst maar eens zien of dit niet weer de volgende hyperfixatie is waar ik dan na een paar weken opeens mee klaar ben.

Mijn idee werd een hoofdstuk. Een begin. Een eind. Losse scènes achter elkaar. En nu? Een aantal weken verder? Zijn het zestig A4-tjes. Fictie. Gebaseerd op dingen van mezelf. Maar fictie. Precies dat wat ik dacht dat ik niet zou kunnen. Want ik had geen fantasie... Ha. Wel dus. 

Of het ooit uitgegeven gaat worden? Geen idee. Kans is aardig klein lijkt me. Maar dat maakt me eerlijk gezegd niet eens uit. 

Fucking trots ben ik. Ik ben begonnen. Losse scènes worden een manuscript. En als ik doorga, dan schrijf ik een boek. Want dit is niet de zoveelste hyperfixation. Dit is inmiddels een project. 

Ooit schrijf ik een boek. En ooit is nu.