Ik wil het zeggen. Maar ik blokkeer

Ik zit even niet zo lekker in mijn vel. Gek hoe dat toch altijd als een drempel voelt om dat uit te spreken. De laatste paar maanden waren intens. Ik zit veel ‘in mijn hoofd’ en dat kost me meer energie dan me lief is. 

Eind december werd het bedrijf waarvoor ik werk per direct overgenomen. Twee projecten waar ik lang aan had gewerkt kwamen van de ene op de andere dag stil te liggen. Op woensdag konden we nog los, op vrijdag kon het de prullenbak in. Anderhalf jaar werk weg. Heel eerlijk: ik heb er hard om staan janken. En het kostte me een paar weken om ermee in het reine te komen.

Daarna kwam een periode van onrust. Mijn brein gaat niet zo lekker op onrust en niet weten waar ik aan toe ben. Understatement of the year.  En alle gedoe en onzekerheid van mijn werk was een katalysator voor onrust in mijn hoofd. Ondertussen was ik ook begonnen met ADHD-counseling, was ik weer eens een rondje aan het daten (een enorme energieslurper) en deed ik de eerste module van een opleiding om me om te scholen. De maand maart fietste er ook nog tussendoor en nu, zo eind april, loop ik op mijn tandvlees. 

Niet zo heel handig als je net aan een nieuwe baan begint. Dát is wel een heel positieve stap: ik heb een nieuwe functie bij het bedrijf dat ons overnam, een functie die me weer verder brengt, een andere richting op. Na meer dan twintig jaar laat ik de marketing en communicatie achter me. Ik moet voor deze baan nieuwe dingen leren. En dat vind ik behoorlijk spannend. Ik leg de lat belachelijk hoog voor mezelf en verwacht altijd dat ik iets al in de vingers heb voordat ik eraan begin. Of durf te beginnen. Deze baan is dus een stap uit mijn comfortzone. Maar wel de juiste, want durven springen betekent eigenlijk dat je al te lang in die comfortzone rondliep. 

Vol goede moed begin ik al deels aan mijn nieuwe baan, terwijl ik mijn andere nog niet achter me laat tot 1 juni. Er moeten nog zaken goed geregeld worden voor ik met een gerust hart de deur achter me dichttrek. Er komen nog wat leuke dingen aan, onder andere een podcast aflevering die ik onverwacht mee presenteerde. Ontzettend tof om te doen.

Die opleiding die ik begonnen was, die laat ik even liggen op de plank. Ik maak de eerste module af en daarna las ik een pauze in. Als mijn nieuwe baan me net zo goed bevalt als ik hoop, dan gok ik dat ik de andere modules niet eens meer ga doen. Ik mag nu al nieuwe dingen leren die me gaan uitdagen. 

Waar de grootste vermoeidheid vandaan komt is het mentale werk dat ik doe. Ik ben zo ontzettend blij met de counseling. Omdat ik eindelijk aan de slag ga met oude patronen en ze ook durf toe te passen doordat ik me veilig genoeg voel bij de mensen die belangrijk voor me zijn. 

Maar heel eerlijk: het is behoorlijk confronterend hoe scherp mijn brein en zenuwstelsel zijn afgesteld. Hoe snel ik in mentale paniek zit, hoe intens emoties voelen, en hoe eng ik het vind als ik iets doe wat ik normaal gesproken niet durf: tegen mensen die belangrijk voor me zijn zeggen wat ik écht denk. Ik blokkeer. Om conflict te voorkomen, of omdat ik bang ben teleur te stellen. Maar vooral omdat ik bang ben mensen weg te jagen. Als er jarenlang is gedreigd met weggaan, dan slik je je mening wel in en cijfer je jezelf keer op keer weg. Ik wél tenminste. Zodra het moeilijk wordt, durf ik me niet uit te spreken. Total freeze. Ik blokkeer en mijn hoofd draait overuren om woorden en de juiste zinnen te vinden, maar als puntje bij paaltje komt dan durf ik niks te zeggen. Dat zorgt soms voor frictie en onbegrip, tranen van frustratie en ik die mezelf in mijn kop de huid vol scheld omdat ik het weer eens aan het verpesten ben voor mijn gevoel. 

Als iemand kortaf reageert, of stilvalt en me alleen maar aankijkt, dan triggert dat mijn angst. Terwijl ik me van geen kwaad bewust ben, want op dat moment doe ik juist wat ik altijd doe: context geven. Maar het maakt me óók bewust dat ik doordat ik veel te veel uitleg mezelf en mijn boodschap kleiner maak. Ik dek me vooraf al in, bereid me voor op afwijzing, of ga achteraf alsnog uitleggen waarom ik iets deed. Ik geef bij álles context, terwijl dat helemaal niet nodig is. Alsof ik er een hele handleiding bij meegeef, uit angst dat de ander de verkeerde conclusie trekt. Het komt verdedigend over.  Ik wil gewoon graag dat je snapt wat mijn bedoeling was. Maar wat er onder zit is: doe ik het wel goed? Zie je wie ik echt ben? Loop alsjeblieft niet weg?

Ik leer dit soort dingen heel langzaamaan af. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot, want ik vind het enger dan eng. Regelmatig heb ik buikpijn of zit ik met een bonkend hart van de zenuwen omdat ik een appje stuur en bang ben voor het antwoord. Of barst ik in tranen uit als ik door de freeze heen durf te stappen en toegeef dat ik bang ben om niet aan verwachtingen te voldoen en een teleurstelling ben. Helemáál als ik ondanks al die bibbers en het stemmetje dat fluistert niet doen, niet doen, tóch zeg dat iets me dwars zit en het daarna dagenlang stil blijft…. 

Het is één grote mindfuck. Dat je wéét dat je het goed gedaan hebt, dat je kalm en rustig was. Een grens aangaf en daar achter staat. Terwijl alles in je roept om dat appje te sturen om de stilte te doorbreken. Je uit empathie en angst om te verliezen honderd redenen verzint voor de stilte van de ander. Maar je weet: ik mag gewoon zeggen als ik iets niet fijn vind. Wat de ander daar dan mee doet (of niet) ligt niet aan (en bij) mij. Dat kan ik nu heel stellig zeggen, maar over een uurtje zit ik weer te janken omdat ik niet snap waarom het stil blijft. En ja, onrust, onzekerheid en iets niet snappen zorgt dus er dus voor dat mijn brein zichzelf zowat een burn-out in denkt en alles nog een graadje erger maakt.

Vasthouden en voor jezelf opkomen is echt ontiegelijk veel lastiger dan ik dacht. 

Want bijkomend verschijnsel is dat ik hierdoor ontdekt heb waarom mijn hoofd soms met geen mogelijkheid uit wil.: onrust. Onrust is echt killing voor mijn brein. Dat probeert die onzekerheid en onduidelijkheid recht te denken. Analyseren vanuit elke mogelijke invalshoek. Als een puzzel die maar niet compleet wordt. En wanneer ik dan eindelijk denk de oplossing gevonden te hebben, dan gaat mijn hoofd het volgende 'probleem' wel weer analyseren. Of een paar uur later tóch weer terug naar iets waar ik al uren over gepiekerd had en dacht mee klaar te zijn. Niet dus. Ontzettend vermoeiend. Wat zeg ik? Eerder uitputtend, een burn-out achtig gevoel. Ik word compleet gestoord van dat brein van me. Want al dit panische denken maakt het alleen maar erger.

Maar ja, dit is dus precies het punt waarop ik weet dat ik op de goede weg zit. Dat het eerst net even erger wordt, voordat ik weer op kan krabbelen. Dus erken ik wat er speelt in mijn hoofd. Roep ik het hardop, focus op mijn ademhaling tegen de stress of ga even heel iets anders doen. En als ik merk dat ik weer in die loop van wervelende gedachten zit - wat nogal eens gebeurt - dan doe ik het opnieuw. Met een mildheid die voor mij verrassend is. 

Want ik leer eindelijk begrijpen wat me dwars zit, waaróm mijn brein zo reageert. Het heeft me jarenlang beschermd en gewaarschuwd. Maar ietsje te goed. En dat leer ik nu met vallen en opstaan af. De paniek wordt al wat minder, ik barst minder snel bij elk zuchtje in tranen uit. En dat voelt als pure winst. Ik ben er nog niet, nog lang niet zelfs. Maar ik heb in elk geval geleerd dat ik niet pas in actie hoef te komen als ik vind dat ik alles in huis heb om het te kunnen. Ik sta mezelf toe om te mogen leren, om fouten te mogen maken. Om een uitdagende functie te starten waarvoor ik nog skills moet leren. Dat het geen falen is als iets niet meteen lukt. Dat niet alles perfect hoeft. Om te durven en gewoon te doen.  En om te accepteren dat mijn brein de tijd nodig heeft en moet struikelen en weer opstaan om die oude patronen af te leren.

Maar de belangrijkste les die ik nu leer is deze: uitspreken als iets me niet zint, zonder me eindeloos aan te passen aan de ander. Want dat gaat uiteindelijk ten koste van mezelf. Een les die ik al geleerd had, maar kennelijk toch nog niet genoeg om er iets mee te doen. Nu durf ik dat dus wel. En daarop ben ik trots. 

Die buikpijn en hartslag hoog in de keel, die gaat uiteindelijk minder worden. Daar durf ik inmiddels wel op te vertrouwen.