Een van mijn vriendinnen plaatste pas geleden een story op haar insta waarin ze met haar beste vriend een weekendje weg was. Ze lagen samen in een hangmat. Er kwamen veel reacties op. Veelal positief, maar ook van mensen die het niet begrepen, omdat ze kennelijk vinden dat een vriendschap tussen mannen en vrouwen niet kan en dat ze van hun partner (als ze die hebben) ook echt niet willen dat ze platonische vriendschappen hebben met mensen van het andere geslacht. Dat zette me aan het denken. Want ook ik heb vriendschappen met mannen. Sommige al jarenlang. Waarom zou dat niet kunnen?
Al 25 jaar mijn internetbestie
De twee mannen in mijn leven die ik tot mijn beste vrienden reken zijn Dennis en Bjorn. Dennis is mijn ‘internetbestie.’ We kennen elkaar al 25 jaar lang. Ooit ontmoet in een of andere online chatroom. Volgens mij ging dat over voetbal, of een online voetbalmanager spelletje of zo. Hij komt uit Denemarken, woonde destijds in Engeland. Ik hier in Nederland. We hebben elkaar ook in het echt ontmoet, al is het bij één ontmoeting gebleven. Helaas laten onze levens het niet toe om elkaar vaker fysiek te zien. Toch is hij een belangrijk onderdeel van mijn leven. We spreken elkaar elke werkdag – behalve tijdens vakanties. En we weten zo ongeveer alles van elkaar.
Hij is getrouwd, heeft kinderen. Er is tussen ons geen seksuele spanning. Ik denk dat dat vroeger, toen we elkaar leerden kennen toen we amper twintig waren misschien gekund had. Maar daar heeft geen van ons ooit iets mee gedaan. Dan is het wat mij betreft ook niet voorbestemd of zo. Dennis is belangrijk voor mij. Ik kan zonder oordeel mijn verhaal kwijt – hij geeft me zijn mannelijke perspectief en dat is voor een moeder die in haar eentje haar kinderen opvoedt erg fijn.
Er is een lange tijd geweest in mijn leven dat we elkaar niet of nauwelijks spraken. Soms lopen dingen zo, er is dan geen ruimte. Beide ons eigen leven opbouwen, relaties, kinderen, verschillende prioriteiten bij ons beiden. Maar na mijn scheiding is ons contact gelukkig weer toegenomen. Ben ik echt heel erg blij mee.
Met Bjorn kan ik rustig een weekendje weg
Mijn andere beste vriend is Bjorn. De man van een van mijn beste vriendinnen. Ook bij hem is er geen sprake van seksuele spanning. Ik zou rustig een weekendje weg met hem alleen kunnen zonder dat mijn vriendin dan met buikpijn thuis zou zitten. Ik vind dat sowieso wel bijzonder, als je twijfelt of dat kan. Er zit dan denk ik ergens iets niet goed. Ik laat even in het midden wat dat dan kan zijn.
Als Bjorn en ik eens in de zoveel tijd gaan wandelen en ik daar dan een post op mijn insta of whatsapp status plaats, dan komen er steevast vragen en opmerkingen: “oeh heb je een nieuwe vriend?” Vaak ook gevolgd door “Vindt zijn vrouw het dan niet raar dat jullie samen weg zijn?”
Nou nee dus. Er is geen enkele reden voor wantrouwen. Wij zijn vrienden. Hebben geen stiekeme affaire. Zou ook wel heul dom zijn om dat op je socials te plaatsen dan hè.
Een mannelijk perspectief is gewoon fijn soms
Ook Bjorn is iemand die mij een mannelijk perspectief geeft. Vooral over mijn dateleven. Of juist als ik met de meiden ergens tegenaan loop. Hij is vader van twee zoons die net wat ouder zijn dan Anouk en Emma, dus hij weet waar hij het over heeft. Hij is eerlijk, nuchter en durft de waarheid te zeggen. Dat iemand met wie ik date nooit voor mij zal kiezen bijvoorbeeld. Dat ik zélf de stekker eruit moet trekken, omdat ik die vent een gouden troon aanbied. Soms zijn die spiegels best confronterend. Vaak zijn ze precies wat ik nodig heb.
Bjorn laat me op een praktische manier zien hoe ik met bepaalde dingen van mijn ADHD ook anders zou kunnen prioriteren, vooral als mijn brein botst met dat van bijvoorbeeld Anouk. We hebben beiden ADHD, maar toch werken dingen anders. Voorbeeldje? Ik háát te laat komen. Anouk komt juist consequent te laat. Dat botst, want we zitten dan beiden in de stress, maar om andere redenen. Bjorn hielp me onderscheid maken tussen afspraken: de categorie 1: dokter, trein, tandarts, werk, school, examens: hierbij mag je gewoon niet te laat komen. En de categorie 2: vrienden, familie etc, waarbij het helemaal prima is als je wat later bent. Daar is een les voor mij te leren, want voor mij zaten álle afspraken in categorie 1. No way dat iemand op mij moet wachten. Als ik vijf minuten later dreig te zijn, dan geef ik dat al door. Bij categorie 1 bouw ik voor Anouk reservetijd in: dus ik zeg dat ze om 9 uur klaar moet staan, terwijl dat een kwartiertje later is. Bij mezelf bouw ik in dat ik relaxter mag worden. Tijdmanagement blijft een dingetje bij ADHD zullen we maar zeggen.
Dat ik het alleen kan betekent niet dat ik het ook moet
Wat ik ook leer: om hulp vragen bij praktische dingen. Ik probeer uit principe altijd alles zelf. Pas als iets niet lukt, of als ik vantevoren al weet dat ik iets écht niet kan, dan vraag ik hulp. Liefst vraag ik dan nog alleen om de klopboormachine en boor ik het gat zelf wel, dan dat ik het aan een ander overlaat. Omdat ik het vervelend vind dat een ander iets voor mij moet overhebben. Er meer dan een uur voor moet rijden, terwijl het een klusje is van vijf minuten. Ik leer door Bjorn (en door mijn coaches) dat ik hier los mag laten, dat het oké is om op anderen te leunen. Want ik rij toch zelf ook met alle liefde naar Bjorn als hij iets van me nodig heeft? Ik ervaar dat toch ook niet als een verplichting?
Dat ik alleen bén betekent niet dat ik ook alles alleen moet doen. Langzaam laat ik dat toe, al moet ik om de een of andere reden altijd nog wel minstens vijftien keer excuses aanbieden of roepen dat ik me bezwaard voel, of wat dan ook…. maar hey, progress zullen we maar zeggen. Dat ik nog steeds eerst in mijn uppie probeer aan te kloten en zélf die nieuwe lamp wil ophangen (en trots ben dat het me dan ook lukt) dat zal ik wel nooit loslaten denk ik. Maar de andere kant: uren zoeken en geld uitgeven aan oplossingen zoals kit en lijm en weet ik wat voor onzin om maar niet om hulp te hoeven vragen, dát leer ik ook af.
Dus de laatste keer dat Bjorn hier was heeft hij mijn nieuwe relaxstoel in elkaar gezet (terwijl ik dat prima zelf kan), heeft hij met die klopboor gaten in de muur in mijn toilet geboord en de plank opgehangen (terwijl ik ook dat prima zelf kan) én ook nog nieuwe planken en frontjes voor een kast in mijn woonkamer voor me opgehangen (en je raadt het al, terwijl ik dat prima zelf kan). Ik moet dan op mijn handen blijven zitten om het niet zelf te doen en vertrouwen hebben dat hij dit met alle liefde voor me doet.
Mijn vrienden zijn super belangrijk voor me
De mannen in mijn leven zijn belangrijk. Platonische vriendschappen tussen mannen en vrouwen bestaan gewoon. Ook eentje waarbij ik verrast werd met een kaartje – en waar ik na het lezen ervan een traantje weg moest pinken. Mannen sturen niet vaak kaartjes, dat is volgens mij meer een vrouwendingetje. Hoe bijzonder is het dan dat er een kaart op je mat ligt met de tekst:
“Lieve Nien, een lief kaartje voor jou” omdat ik je enorm waardeer als goede vriendin. Je hebt je ups en downs maar uiteindelijk zorg je er wel voor dat je groeit en straalt. Hou dat vol en blijf dat doen. Je bent een heel mooi persoon. 
Bjorn.
Terwijl ik dit typ schiet ik weer vol. Bij deze dus mijn ode aan mijn mannelijke vrienden. Er zijn er meer (je weet wie je bent, B.) Dus dank jullie wel. Jullie zijn me net zo dierbaar als mijn vriendinnen. Juist omdat jullie vaak anders tegen zaken aankijken dan vrouwen. En met een brein zoals het mijne, dat altijd en eeuwig zoekt naar de “waarom” bij wat er in mijn chaotische leven gebeurt, is een nuchter mannelijk perspectief goud waard.
