Er zijn mensen die ADHD als hun kracht zien. Ik ben zeer zeker niet een van die mensen. Er zijn echt wel veel dingen van mijn ADHD die ik gewoon meer dan kut vind. Superkracht? No way! Ik zit mezelf best regelmatig ontiegelijk in de weg.
Maar soms hè, soms zijn er dagen dat ik qua ADHD helemaal in de flow zit. Van die easy breezy dagen waarop alles lukt. Die zijn facking zeldzaam natuurlijk. En dat zette me aan het denken. Want die dagen dat ik in de flow zit zijn de dagen dat ik niet moe ben, mijn kinderen bij hun vader zijn, ik geen plannen of juist leuke plannen heb, er geen druk is en ik geen dingen “moet”. Zeldzaam dus.
Maar op één van die zeldzame dagen gebeurt er iets bijzonders. Alles wat normaal blijft liggen, lukt die dag wél. Alsof ik een magisch pilletje geslikt heb dat ervoor zorgt dat ik helemaal geen ADHD héb die dag! De was komt uit de machine meteen aan de lijn, wordt opgevouwen en ook meteen in de kast. ADHD 0 – Nienke 1.
Ik ga als een idioot door mijn huis om alle random spullen die overal verspreid liggen op te ruimen. Zónder dat mijn dopamine opraakt en ik zwaaaaaar over mijn grenzen ga om het koste wat kost af te maken. 0-2.
De boodschappen worden gehaald zonder dat ik dingen vergeet of juist koop terwijl ik het niet nodig heb (nóg een pak spaghetti voor de verzameling): 0-3. Ik kan plannen als een malle en die to-do-lijst is aan het eind van de dag leeg. 0-4. Simpele overwinning voor Nienke.
Hoe zeldzaam dit is? Nou, zó zeldzaam dat dit me nog nooit overkomen is.
Ik heb elke dag last van mijn ADHD. Ook als ik vrij ben, geen stress heb, de hormonen gewoon doen wat ze moeten doen en wat nog meer.
Dus nee, blijkbaar bestaat die magische dag waarop mijn ADHD ineens verdwenen is helemaal niet. Misschien zit het verschil niet in hoeveel ADHD ik heb, maar in hoeveel ruimte ik heb voor mijn ADHD.
Het zet me aan het denken hoe hoog ik de lat leg. Elke dag weer. Hoe ik mezelf over mijn grenzen heen duw omdat ik taken die ik begin móét afmaken van mezelf. Of de dopamine nu op is of niet. Omdat ik anders de stem van mijn moeder in mijn hoofd hoor die tegen kleine Nienke riep: “Geen zin? Dan máák je maar zin! Afmaken waar je aan begint!”
En weet je wat het gekke is? Dat werkte vroeger misschien best. Als kind hoet je niet zoveel. Maar wacht maar tot je volwassen bent, een huishouden hebt, kinderen, een baan, 5 agenda’s om bij te houden én ADHD. Dan is “zin maken” geen oplossing meer. Dan wordt het een manier om structureel over je eigen grenzen heen te gaan. Elke dag weer. En dus ben ik elke dag moe. Niet omdat ik te weinig slaap, maar omdat mijn dagen vooral bestaan uit dingen die móéten, terwijl mijn brein juist opbloeit van dingen die mogen.
Want terwijl ik mezelf dwing om alles af te maken waar ik aan begin, staat aan de andere kant die koe uit de gang van Nina nu in de mijne geparkeerd. Al wekenlang. Ben ik weer vergeten de topotoets van mijn dochter te overhoren. Of dat er al drie dagen medicatie klaarligt in de medicijnautomaat van de apotheek. Dat dat retourpakket nu écht naar Zalando terug moet. En als ik toch bezig ben: shit, de envelop van Vinted moet vandaag óók echt weg!!
We moeten allemaal zoveel hè? Ik loop daardoor op sommige dagen dus he-le-maal vast. En dat is zo jammer, want op de dagen dat ik geen druk heb of alledaagse dingen om te regelen, dan kan ik juist genieten van bepaalde aspecten van mijn ADHD.
Wanneer ik ongegeneerd kan hyperfixeren op iets (of iemand 
). Helemaal op kan gaan in een passie van vroeger die ik herontdekt heb. Hallo, opnieuw lezen van Lord of the Rings! Meteen ook maar een hele serie aquarelillustraties ervan maken. En als we dan toch bezig zijn kijk ik in een weekend de extended versions van alle drie de films en binge meteen ook de eerste twee seizoenen van de serie op Prime. Komt seizoen drie nou eindelijk eens een keer?
Wanneer ik voor een vriendin in twee dagen een heel marketingplan kan bedenken, meteen ook maar een website erbij bouw, een socialmediacampagne bedenk en er in Canva een heel boekwerk voor haar bij maak. En drie scripts voor Instagram Reels. Bakken energie krijg ik er van en ik bruis van de ideeën! Kan niet gek genoeg: ich schaffe das 
Waarom het zo zeldzaam is? Omdat wanneer het niet impulsief is of kan, dan voelt het voor mij als een taak. Als werk. Moeten. Verplicht. En dat, lieve mensen, is toch echt killing voor mijn plezier.
Gek hè? Ik hou van mijn werk, haal er energie uit, kan mijn ei kwijt in het bedenken van strategie en schrijven van plannen. Ik kan mijn aandacht volle bak richten, zeker als er een deadline mee gemoeid is. Maar ben ik klaar met die taak? Dan ben ik stiekem ook klaar met de werkdag. Ook als dat om drie uur is. Energie op. Drive weg. Nienke uit. En dan moet thuis dus oooooook nog eten op tafel, de boel een beetje netjes, een mental health walk voor de stappenteller, huiswerk overhoren, dingen printen, de was van mijn bed af de kasten in. Want dat is mijn tussenweg voor wanneer de dopamine op is, op bed parkeren en ‘s avonds de kasten in…
Door de dagelijkse rompslomp geniet ik dus niet zo vaak van de positieve kanten van ADHD. En ik heb me bedacht dat ik ervoor wil zorgen dat die zeldzame dagen minder zeldzaam worden. Minder volle agenda, minder moeten (van mezelf) en méér die leuke dingen van ADHD opzoeken. Ruimte maken! Misschien wordt het nooit ADHD 0 – Nienke 10. Maar een gelijkspelletje, daar teken ik voor.
Nu nog een plan bedenken hoe ik dat ga doen. Met Canva-handleiding en al, gok ik. ADHD hè.
deze blog is eerder verschenen op dedpominas.nl, hét platform voor vrouwen met ADHD.
