ADHD en RSD: waarom ik altijd maar weer die tranen heb

Gisteren had ik een gesprek dat me even goed heeft wakker geschud. Me aan het denken heeft gezet en een schop onder mijn kont gaf, dat het tijd is om weer stappen vooruit te zetten. Uit die comfortzone weg en weer zonder zwembandjes het diepe in. Aan de slag met die RSD waar ik zo’n last van heb.

Er is een officiële moeilijke lange Engelse term voor dat RSD, maar in het kort is het dat ik constant last heb van angst voor afwijzing. In mijn werk, in vriendschappen en al helemaal in relaties. Het triggert mijn gevoel dat ik altijd aan verwachtingen die ik denk dat een ander van me heeft moet voldoen. Kritiek komt hard binnen, kan zelfs pijn doen. RSD is iets waar ontzettend veel vrouwen met ADHD mee worstelen trouwens.

Voorbeeldjes van hoe dit zich bij mij uit?

Mijn leidinggevende komt naar me toe met de de vraag: “Heb je straks een paar minuten voor me? Ik wil even wat met je bespreken.” Gevolg bij mij? Tot aan het gesprek is het in mijn hoofd standje paniek. Heb ik iets verkeerds gedaan? Ben ik iets vergeten? Dat zal wel weer! In mijn hoofd gaan alle radertjes keihard rond. Wat kan het zijn? Wat heb ik verkloot? Onderwerp van het gesprek? Mijn collega heeft een verzoek of ik een taak kan oppakken en wilde even weten of ik er tijd voor heb in mijn planning…

Ander voorbeeld. Gezellig met vrienden of familie bij elkaar. En op een gegeven moment komt het ter sprake dat ik altijd wel iets vergeet. Grapje. Door therapie heb ik geleerd om hier om mee te kunnen lachen – en soms ook oprecht – maar toch raakt het me.

“Jemig joh, waarom ben jij toch altijd zo serieus, lach ook eens!” Au. Als ik moe ben, heb ik soms moeite met snel snappen wat er gebeurt. Dan heb ik al impulsief en dus kennelijk te serieus gereageerd, terwijl de ander een grapje maakte. Ik voel dan een scherpe afwijzing. Zit ik wéér die tranen weg te knipperen. Want ik bén helemaal niet altijd serieus. Ik snapte het grapje alleen even niet. Dan voel ik me stommer dan stom, word stil en ik mijn hoofd gaat Truus weer lekker tekeer.

Ik reageer ook heftig emotioneel op kritiek of afwijzing, of juist op de vraag hoe het nu écht met me gaat. Dan voel ik de emoties door mijn lijf golven en dan begint het tranendal. Geen tegenhouden aan. En dat is irritant hoor als je weer eens staat te huilen op je werk. Of in een gesprek met een vriend. Of nog erger: midden in de Jumbo. Na mijn scheiding heb ik een tijdje mijn boodschappen heel bewust niet in Barneveld gehaald, omdat ik geen zin had in gesprekken die mijn tranendal triggeren. Ik wil niet dat er over mij gepraat wordt als ik weer eens die emoties niet kan tegenhouden.

Die diagnose ADHD en RSD is eigenlijk heel fijn. Omdat ik nu weet waaróm ik zo reageer. Ik ben me de helft van de tijd niet eens bewust dat ik als het om mezelf gaat echt áltijd defensief reageer. Gisteren dus wel. Op een rustige en prettige manier. Zonder oordeel. Gewoon een “kijk, nu doe je het weer.” Wat een verademing is zo’n gesprek dan. Ja het is moeilijk, en ja natuurlijk zat ik weer te huilen, maar als een ander dat accepteert zonder oordeel, dan groeit mijn vertrouwen. Maar ook het besef in het gelijk van die ander dat het – nu ik die eerdere ADHD therapie gehad heb – tijd is voor een volgende stap. Er iets mee doen. Ik heb de diagnose. Heb stappen gezet op het vlak van acceptatie, compassie en zelfliefde. Nu is het tijd voor de volgende: leren omgaan met die RSD.

Heb natuurlijk vanmorgen al helemaal lekker in hyperfocus informatie gezocht en gevonden. En, dat is dan ook weer lekker ADHD: meteen doorgepakt en een kennismakingssessie geboekt. Hatsa.