Mijn vader vertelde vandaag dat het niet goed gaat met mijn oma. Ze is 94 en haar kwaliteit van leven is niet best meer. Ze zal niet lang meer bij ons zijn. Dat is verdrietig, maar het is ook beter zo. Ik ben naar oma vernoemd. Draag haar namen met trots. Hoewel de combinatie van initialen en onze niet-gebruikelijke Twentse achternaam niet bepaald handig is. En ik mezelf met grote regelmaat heb afgevraagd hoe mijn vader dit ooit verzonnen had, dat hele vernoemen.
Ik hoop dat ik behalve haar namen nog meer van haar heb. Ze is een sterke vrouw. Dat hebben we gemeen. Zij groeide op in een tijd waar je als vrouw niet de vrijheid en keuzes had die ik heb. Toen ze trouwde moest ze stoppen met werken, terwijl ze heel wat in haar mars had. Ik gok dat ze het ver geschopt zou hebben als ze mocht blijven werken.
Mijn broertje en ik waren de eerste kleinkinderen in onze familie. Toen opa en oma zelf nog best jong waren. In hun Toyota Starlet hebben we heel Twente wel gezien. Opa achter het stuur. En oma achterin bij een van ons op de achterbank. Ze verzon dan zelf verhalen. Onvergetelijke momenten.
Net als alle momenten in de keuken of aan de keukentafel aan de Dahliastraat. Koken en bakken kon ze als de beste. En handwerken ook. Met ons met de lego spelen. Of de knopendoos met honderden knopen. Met een plaat op de achtergrond. Bij elkaar gespaard bij de biotex. Singletjes met teksten zoals “ietsie patsie pemping, wij gaan naar de camping".
Stilzitten kon ze niet. Altijd met iets bezig. Tot een paar jaar geleden nog. Ze wilde altijd iets voor je doen. Wasje opvouwen, noem het maar. Zo zorgzaam als maar kan.
Altijd lief. En in mijn herinneringen was ze altijd in een goed humeur. Was vast niet altijd zo, maar ik heb haar niet vaak uit haar hum gezien. En met humor. Ze lachte veel. Met haar kenmerkende grijns, die ik terugzie bij mijn neef. Familietrekjes die doorgegeven worden. Zo mooi. Net als eigenwijs zijn. Dat hebben we allemaal in ons. En dat hebben we allemaal van oma.
Prachtige, lieve, sterke oma. Ze herkende me de laatste keer dat ik haar zag niet meer. Ze dacht dat ik mijn nichtje was. Die ook haar namen draagt, met ongetwijfeld net zo veel trots. Het was moeilijk om te merken dat ze me niet meer herkende. Maar ik herken me wél in haar. In haar kracht, in haar liefde voor iedereen die belangrijk was.
In gedachten neem ik afscheid. Net als toen ik haar voor het laatst echt zag. Mijn herinneringen neemt niemand me meer af. En mijn naam al helemaal niet. Dag lieve oma. Geef Robin een dikke knuffel.
